عرفان

  به خداایمان داشته باشیم انگاه خواهیم دیدکه انجام هیچ کاری غیرممکن نیست.  

ایمان به خدا عمیق است، ایمان به خدا از جنس مفاهیمى است که همه انسانها توانایى دریافت آن‌را دارند. ایمان به خدا، بر خلاف تصور مشهورى که رایج است، به‌معنى مسلمان بودن و شهادتین گفتن نیست.

 اگر کسى شهادتین – اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمد رسول الله- را گفت، البته مسلمان مى‌شود  یعنى احکام ظاهرى اسلام، مثل نماز، روزه، زکات، حج و جهاد بر او واجب مى‌شود و طبق قوانین اسلامى عقد مى کند و کفن و دفن او، آداب و رسوم خاص خود را دارد. اما این مسلمانى است، نه موحد بودن.

در قرآن بسیارى از منافقین را خداوند به پیامبر یادآورى مى‌کند که با آنها کارى نداشته باشد، آنها ادعاى ایمان به خدا مى‌کنند، اما خداوند مى‌فرماید «آنها مسلمان هستند، اما مومن نیستند.»

ایمان به خدا، یعنى اینکه در قلب و جان خود خدا یکتایى که ما را آفریده و همه جهان را آفریده، بپرستیم و براى او شریک و همتایى در این ستایش و پرستش قائل نباشیم. ایمان به خدا، یعنى ما معتقد هستیم که خدا ما را آفریده و ما بنده او هستیم و هیچ‌کس دیگرى را قابل ستایش نمى‌دانیم.

ایمان به خدا یعنى خدایى که مى‌پرستیم و یکتا مى‌دانیم، مالک حقیقى همه چیز بدانیم. اوست که ما را آفریده و اوست که جان ما را باز مى‌ستاند و به سوى خودش باز مى‌گرداند، بنابراین باید بر طبق دستورات او عمل کنیم و کارهایى که او خواسته انجام بدهیم و اعمالى را که نهى کرده، مرتکب نشویم.